"Język międzynarodowy – przedmowa i kompletny podręcznik" – taki tytuł nosi książeczka wydana dokładnie 124 lata temu w Warszawie. Jej autor, 28-letni dr Ludwik Zamenhof, od 14 lat pracujący nad ideą języka wspólnego dla wszystkich ludzi, ukrył się pod pseudonimem dra Esperanto. To właśnie od tego pseudonimu pochodzi nazwa języka powszechnego, języka – jak się okazało od początku – żywego i używanego obecnie w codziennych kontaktach przez setki tysięcy ludzi na całym świecie.
Pierwsze wydanie Podręcznika, który ujrzał światło dzienne 26 lipca 1887 roku ukazało się w języku rosyjskim, jako że Warszawa znajdowała się w tym czasie pod zaborem rosyjskim. Wkrótce pojawiły się jednak wydania w języku polskim, niemieckim i francuskim. Ludzie chętnie uczyli się neutralnego języka, który zakłada sprawiedliwą komunikację między narodami przy użyciu języka, który nie należy do żadnego z nich, a więc nie narzuca obcej kultury, obcego sposobu mówienia i wyrażania myśli.
Neutralność aczkolwiek ważna, nie jest jedyną zaletą esperanta. Obok niej godna uwagi jest łatwość z jaką przyswaja się język – zaskakująca w porównaniu z uczeniem się języków narodowych. Regularność i słownictwo bazujące na językach indoeuropejskich powodują, że esperanto przyswaja się dużo szybciej niż inne języki. Umożliwia to skuteczniejszą komunikację w czasie znacznie krótszym poświęconym na naukę i jest dodatkowym dopingiem z satysfakcjonującego posługiwania się językiem. Esperanto rozwija się z rozwojem świata, wiedzy i technologii, a nad czystością języka czuwa Akademia Esperanta.
Dzisiaj esperanto jest najpowszechniej znanym i stosowanym językiem planowanym. Corocznie odbywa się setki spotkań, seminariów, kongresów. W Światowym Kongresie Esperanta, który właśnie teraz odbywa się w Kopenhadze, uczestniczy ok. 1,5 tys. esperantystów z całego świata.
Linki:
www.esperanto.net – Wielojęzyczna strona nt. esperanta
www.esperanto.pl – Polski Związek Esperantystów
www.pej.pl – Polska Młodzież Esperancka
www.lernu.net – Platforma informacyjna i edukacyjna