MIĘDZYNARODOWY FESTIWAL SZTUK TEATRALNYCH

Szwedzki Strindberg w szanghajskiej operze? Nowy Kafka w korporacji? Elfriede Jellinek po grecku? Hamlet po koreańsku? Tak, tak i jeszcze raz tak!
Podczas Szóstej edycji Międzynarodowego Festiwalu Szkół Teatralnych ITSelF, która rozpoczęła się w Warszawie 27 czerwca, a zakończyła 3 lipca, pomysły jak połączyć kultury, które pozornie nie mają nic ze sobą wspólnego zapierały dech w piersiach. Dobry okazał się więc pomysł organizatorów, żeby wszystkie spektakle opatrzyć w polskie napisy.
Festiwal organizowany przez Akademię Teatralną im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie przy wsparciu Miasta Stołecznego Warszawy oraz Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego uzyskał honorowy Patronat Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Bronisława Komorowskiego i został wpisany do programu kulturalnego polskiej prezydencji UE.
Organizatorzy deklarowali, że głównym celem festiwalu jest wymiana doświadczeń i zbliżenie kultur poprzez zbliżenie artystów. Imponująco międzynarodowy był więc także skład festiwalowego jury. Krzysztof Zanussi zasiadał obok indyjskiego scenografa, reżysera teatralnego, pedagoga i malarza-karykaturzysty Shri Robina Dasa, którego specjalnością jest europejska klasyka. Jeffrey Sichel, reżyser teatralny i operowy, założyciel i wieloletni dyrektor artystyczny Empty Space Theatre w Nowym Jorku był sąsiadem krytyczki i teoretyczki teatru, Litwinki Ramunė Marcinkevičiūtė. No i przyjechał też słynny z ról szekspirowskich i współczesnych twardzieli Stacy Keach. Już pierwszego dnia festiwalu zapowiedziano go tylko jednym zdaniem: „człowiek, którego obecnie nie trzeba chyba nikomu przedstawiać”.
Grand Prix festiwalu zdobyły „Panny z Wilka” w reżyserii Mai Komorowskiej, a odtwórczyni roli Tuni, Marta Kurzak dodatkowo otrzymała Nagrodę Związku Zawodowego Aktorów Polskich im. Gustawa Holoubka. Ale jurorzy docenili też brawurowe rozwiązania wielokulturowe. Honorowe wyróżnienie przyznano spektaklowi „Panna Julie w wykonaniu Opery Pekińskiej” wystawionemu przez Akademię Teatralną w Szanghaju. Chociaż recenzenci przyznali, że klasyczna forma opery chińskiej jest dla zachodniego odbiorcy mało czytelna i problemem było przejęcie się losami bohaterów dramatu, wszystkich zachwyciło niebywale bogactwo szczegółów spektaklu: bogate stroje i precyzyjny makijaż, skontrastowane z ascetyczną scenografią, a także niezwykła gra ciałem prezentowana przez chińskich aktorów. Jeśli Chińczycy sięgają po szwedzkich dramaturgów, może niedługo obejrzymy na polskich deskach teatralnych dzieła azjatyckich twórców, zagrane w europejskiej konwencji przez polskich aktorów.