Sztuka na ulicach Warszawy

Barcelońska La Rambla. Uliczny artysta gra na akordeonie tango. Z kręgu widzów wysuwa się para: ona po sześćdziesiątce, on chyba trochę starszy. To nie artyści, tylko zwykli przechodnie, ale kiedy zaczynają tańczyć, nie peszą ich gromkie brawa, ani okrzyki podziwu gęstniejącego tłumu.
W Warszawie spontaniczność widowni nie jest jeszcze aż tak duża, ale poczekajmy. Warszawski festiwal Sztuka Ulicy odbywa się dopiero od niecałych 20 lat. Dyrektor spektaklu Dariusz Jarosiński wspomina, że na początku lat dziewięćdziesiątych impreza była z definicji zorientowana na sztukę, dla której brakowało miejsca w oficjalnej przestrzeni.
Od tego czasu wiele się zmieniło. Przede wszystkim zmieniły się polskie miasta. Życie miejskie uległo przyspieszeniu, a setki ciągle powstających restauracji, pubów, barów i kawiarni oraz ulice zamykane dla ruchu sprawiły, że warszawiacy spędzają w przestrzeni miejskiej o wiele więcej czasu niż 20 lat temu. A festiwal Sztuka Ulicy z imprezy offowej stał się jednym z ważnych punków programu kulturalnego polskiej prezydencji w Radzie Unii Europejskiej.
Dowodem jego popularności oraz tego, że po dwudziestu latach wpisał się w świadomość mieszkańców stolicy jest fakt, że w deszczowy i zimny dzień pierwszego lipca setki warszawiaków wzięło udział w paradzie widowiska Helios II, autorstwa francuskiej grupy Compagnie Malabar, żeby podziwiać akrobatów o złotych twarzach kroczących na szczudłach, sztuczne ognie, fajerwerki, i gigantycznego mechanicznego owada z muzykującym zespołem na grzbiecie. Przez kolejnych 5 dni każde z przedstawień festiwalu też miało sporą widownię.